ultrakorte aanraders of afraders voor films, series en docu’s
Gogonogo op Instagram
12 resultaten. Filters wissen
‘s Nachts, op de daken van Tel Aviv, praten Israëlische soldaten en inlichtingenofficieren anoniem over hun werk. Ze reconstrueren het systeem achter de luchtaanvallen op Gaza sinds 7 oktober 2023: de orders, de afwegingen en de rekensom achter ‘naza’, legerjargon voor nevenschade. Het gaat om het aantal burgerdoden dat vooraf wordt ingecalculeerd. Gaza zelf zie je pas aan het eind. Van de makers van No Other Land.
Mexico-Stad, 22 juni 1986. Vier jaar na de Falklandoorlog staan Argentinië en Engeland tegenover elkaar in de kwartfinale van het WK. Binnen vier minuten scoort Diego Maradona twee keer: eerst met zijn hand, daarna met de mooiste goal ooit. De documentaire gaat terug naar de wedstrijd waarin voetbal, politiek en mythe samenvielen.
Oasis: Don’t Look Back in Anger volgt de reünie van Oasis via de Live ‘25-tour, met twaalf concerten op drie continenten. De film combineert nooit eerder vertoond repetitiebeeld met het eerste gezamenlijke interview van Liam en Noel Gallagher in ruim 25 jaar, en duikt zo naast het concertspektakel ook in hun beruchte, moeizame broederrelatie. Kern is vergeving en verzoening: deels concertfilm, deels portret van een gebroken familieband, deels ode aan hoe muziek mensen weer samenbrengt.
Na de val van Frankrijk in 1940 vlucht De Gaulle naar Londen en roept via de BBC op tot verzet tegen de Duitse bezetter. Résistance volgt hem in de jaren daarna: hoe hij vanuit ballingschap probeert het verzet in bezet Frankrijk te verenigen, zijn moeizame relatie met Churchill en Roosevelt navigeert, en zichzelf moet bewijzen als legitieme leider van het Vrije Frankrijk… ondanks dat hij zelf geen leger, geen land en amper erkenning heeft.
De film is geen gewone docu: het is tegelijk een documentaire, een biopic én een making-of van die biopic; lagen die op ontregelende wijze door elkaar lopen. Bepalende momenten uit hun carrière worden op absurdistische wijze tot leven gewekt met acteurs, interviews en archiefmateriaal, waarbij feit en fictie op geestige en vaak ontwrichtend in elkaar overlopen.
I Swear is een Britse biografische dramafilm van regisseur Kirk Jones, gebaseerd op het waargebeurde verhaal van John Davidson - een Schot met ernstig Tourette-syndroom. In het Schotland van de jaren ‘80 groeit John op als eeTourrette-bewustzijnvoetbaldromen, totdat oncontroleerbare tics en vocale uitbarstingen zijn leven overhoop gooien. In een tijd waarin Tourette nauwelijks begrepen wordt, stuit hij op afwijzing van school, familie en samenleving. Zijn reis van miskend tiener tot pleitbezorger voor Tourrette-bewustzijn vormt de kern van de film.
The Tale of Silyan (2025) is een Macedonische documentaire geproduceerd, geschreven en geregisseerd door Tamara Kotevska. De film volgt de Macedonische boer Nikola Conev en zijn gezin tegen de achtergrond van economische instabiliteit in Noord-Macedonië. Wanneer veel van zijn familie naar het buitenland vertrekt, blijft Nikola achter op het land dat hij wil behouden. Tijdens zijn strijd om te blijven oogsten en het hoofd boven water te houden, ontdekt hij een gewonde witte ooievaar, Silyan , en ontwikkelt zich een bijzondere band. Tegelijkertijd verweeft de documentaire realistische beelden met verwijzingen naar een oud Macedonisch volksverhaal over de vogel Silyan, waardoor thema’s als verbondenheid, veerkracht en hoop op poëtische wijze naar voren komen.
Mr. Nobody Against Putin is een documentaire over een Russische schooldirecteur die aanvankelijk meebuigt met de staatspropaganda, maar steeds meer innerlijk verzet voelt tegen het regime van Vladimir Poetin. Terwijl de oorlog in Oekraïne escaleert, wordt hij gedwongen te kiezen tussen gehoorzaamheid, persoonlijke moraal en de veiligheid van zijn gezin. De film biedt een indringend en menselijk portret van stil verzet binnen een autoritair systeem.
Roofman is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Jeffrey Manchester, een voormalige militair en worstelende vader. Om zijn vaste lasten te kunnen betalen begint hij op unieke wijze McDonald’s-filialen te beroven. Hij breekt in via het dak, wat hem de bijnaam “Roofman” oplevert. Wanneer hij gevangen wordt genomen en later ontsnapt, duikt hij onder in een Toys “R” Us-winkel waar hij maandenlang onopgemerkt blijft, terwijl hij nadenkt over zijn volgende zet. Tijdens zijn verblijf in de winkel ontwikkelt hij een relatie met Leigh, een gescheiden moeder die werkzaam is in de winkel. Maar zijn verleden laat zich niet negeren: na verloop van tijd komt hij in een gevaarlijk kat-en-muis-spel terecht tussen zijn nieuwe dubbelleven en de jacht van de autoriteiten die hem willen grijpen.
Flophouse America is een aangrijpende documentaire van de Noorse regisseur Monica Strømdahl. De film volgt drie jaar lang het leven van de twaalfjarige Mikal, die opgroeit in een vervallen motelkamer in de Verenigde Staten. Zijn ouders kampen met alcoholverslaving, en het gezin leeft in armoede en chaos, maar ook met liefde en hoop op een betere toekomst. Mikal’s diepste wens is dat zijn moeder stopt met drinken, maar hij wordt geconfronteerd met de harde realiteit van verslaving en instabiliteit.
Ik val niet, ik dans is een vierdelige dramaserie over Emma Maas (@hannavanvliet) die als tiener ongeneeslijk ziek wordt verklaard, maar onverwacht herstelt. Vastbesloten om het leven ten volle te leven, reist ze van Utrecht tot New York, met veerkracht en zwarte humor als haar kompas. De serie is gebaseerd op het gelijknamige boek van Margot van Schayk, die zelf meerdere keren kanker had. Ze overleed in 2021. De productie is van @fleur_winters, met regie door Simone van Dusseldorp (@vandusseldorp) en scenario van Eva Aben (@eva_castillo_aben). Sinds 10 april 2025 te zien op @npo_start
I’m Still Here (Ainda Estou Aqui, 2024) is een Braziliaanse speelfilm van Walter Salles, gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Eunice Paiva. Wanneer haar man, politicus Rubens Paiva, in 1971 verdwijnt onder het militaire regime, komt Eunice (gespeeld door Fernanda Torres) voor een moeilijke keuze te staan: zwijgen of vechten. Ze kiest voor verzet en groeit uit tot een belangrijke mensenrechtenactiviste in Brazilië. De film toont haar persoonlijke strijd, moed en de impact van politieke onderdrukking op één gezin. “I’m Still Here” won in 2025 de Oscar voor Beste Internationale Film.
